قرار بود این هفته بنویسم و قول دادم که بعد از یه مدت طولانی یه پست بزنم و الان هم می خوام این کار رو انجام بدم.

مطمئن هستم خیلی از شماهایی که هنوز پاتون به اینجا نرسیده و تنها راه ارتباط تون با اینجا خوندن نوشته های من و بقیه دوستان هست، اولین هدفتون از خوندن این وبلاگ ها اینه که بدونید حالا ماهایی که رفتیم و الان جایی ایستادیم که شما احتمالا در آینده نزدیک خواهید ایستاد چه حالی داریم؟ خوبیم؟ بدیم؟ اینجا اونطوری که فکر می کردیم هست یا نه؟ راضی هستیم یا نیستیم؟ تصمیم درستی گرفتیم یا نه؟ 

دیروز اتفاقی واسم افتاد که تصمیم گرفتم به جای نوشتم در مورد تجربه های این مدت اولین پستم رو به جواب دادن به این سئوال هاتون اختصاص بدم و می دونم خیلی مشتاقید که بدونید.

به نظر من، سوای کسایی که اینجا هم دست از طلبکاری و منفی بافی بر نمی دارن و روزی هزار بار دو رقم بعد از اعشار قیمت نون رو در استرالیا با فلان شهر اروپا مقایسه می کنن و می گن اینجا جهنمه، اگه ملاک صحبت رو روی آدم های واقع بین تر بذاریم، تقریبا همه ماها از زندگی در اینجا راضی هستیم. واسه شخص من اینجا حتی از اونی که توقع داشتم هم خیلی بهتره. همه بعد از یه مدت کار پیدا می کنیم، دیر و زود زندگی رو جمع و جور می کنیم... موبایل خوب، ماشین مدل بالا، خونه راحت، کارت اعتباری و خرید آنلاین از EBay و اکانت PayPal، تفریح های آخر هفته و کنسرت و فستیوال های بین المللی و خلاصه زندگی مثل آدمیزاد. چیزایی که حداقل نیاز ماها تو کشور خودمون بود و به وضوح از همه ماها دریغ شد.

اما بدون توجه به تفاوت های نسبی کیفیت زندگی ماها با همدیگه تو این کشور، یه حس، تقریبا بین همه ماها مشترکه و این حسیه که گریبان تک تک شما رو بعد از یه مدت می گیره، مگر اینکه شرایط خیلی خاصی داشته باشید. همه ماها خوبیم و از زندگی امروزمون راضی هستیم، اما هر روز، هر لحظه و توی هر حالتی یه حس عجیب داریم. حس گم شدن. حس سرگردونی. حس نفرت از تمام لحظه هایی که تو رو به اینجا رسوندن. حس تنفر از تک تک آدم هایی که شرایط رو طوری رقم زدن که پیر و جوون دارن خونه و زندگی و خونوادشون رو رها می کنن و هر کی به یه سمتی فرار می کنه. حس نفرت از وجب به وجب خاک خونه ای که هرگز واست معنای امنیت و آزادی رو با خودش نداشته. حس گم شدن تو گذشته و حسرت تکرار یه لحظه کودکی و  تجربه دوباره روزهایی که حتی از این هم بدتر بود و توی عالم بچگی چیزی از بدی هاش نمی فهمیدیم.

حس اینکه ما خوبیم، اما اونا چی؟ همیشه مثل خوره وجودتون رو می خوره. آره... ما خوبیم... اما شما چی؟ وقتی بعد از دو هفته بی خبری و ندیدنت دیروز با وب کم می بینمت که 20 کیلو وزن کم کردی و 12 روز توی کما بودی، من چطوری اینجا می تونم خوب باشم؟ وقتی تویی که همیشه مثل کوه بودی و هر جا کم می آوردم دستت رو شونه هام بود، اونطوری تا منو می بینی زار زار گریه می کنی، کدوم یکی از چیزایی که اینجا دارم منو می تونه خوشحال کنه؟ چطوری از رقصیدن و شادی کردن توی کنسرت لذت ببرم، وقتی تو دستت رو با زحمت و نفس نفس زدن یک وجب جا به جا می کردی؟ کدوم حس خوب جای خالی نداشتن ات رو اینجا واسه من پر می کنه وقتی می شنوم تمام دکتر ها می گفتن کاری از ما بر نمی آد، فقط دعا کنید؟ 

پدر عزیزم، برگشتی... یه بار دیگه خدا تو رو به ما برگردوند و واسه همین اگه تا آخر عمر شاکر باشم ذره ای از لطف اش رو جبران نکردم. اما حقیقت تلخ اینه که یه روز یکی از همین تلفن ها، خبری رو واسه تک تک ماها می آرن که همه دنیای قشنگ مون رو روی سرمون آوار می کنن و آزار دهنده ترین حس اینه که ما تو حساس ترین لحظه کنار خونواده هامون نبودیم. 

هر کسی آزاده هر طوری که می خواد نسبت به مهاجرت، آینده، زندگی و امید فکر کنه. مطمئن باشد تقریبا همه ماها، به هر چیزی که بخواهیم توی مهاجرت می رسیم. دیرتر و زودتر اش تفاوتی نداره. اما، حقیقت اینه که زندگی نسل ما خیلی وقته تموم شده است. زندگی ما همون روزی که توی اون کشور به دنیا اومدیم تموم شد. هر جا که باشیم فرقی نمی کنه.

خسته ایم، 
سرگشته از آماج لحظه های گم شده مان
دلبسته ماندن و حیران نماندن
بی آنکه قرار ماندن مان باشد و تاب رفتنمان

لحظه لحظه های کودکی مان را در کتاب تقدیر ورق می زنیم
به حسرت یافتن بهانه ای، شاید حتی به وسعت یک نفس

غافل از آنیم که رفتن بهانه نمی خواهد
بهانه های ماندن
که تمام شود
می رویـــم!

--------------------- پی نوشت ------------------

ظاهرا این دلنوشته باعث نگرانی خیلی از دوستان شده و بعضی ها رو دچار سوء تفاهم کرده. البته الان که دوباره می خونمش متوجه می شم که اشتباه از خودم بوده که توضیح ندادم. این چند تا پارگراف رو از طرف همه اونایی بخونید که صد دلِ موندن و رفتن هستن. همون صد دلی که همه ما هجرت کرده ها کم و بیش باهاش قبل از مهاجرت درگیر بودیم و خیلی وقتا تصمیم گیری رو واسمون سخت تر می کرد.

خلاصه جونم واستون بگه که من نه خسته ام، نه نگران کار پیدا نکردن و نه دل تنگ ایران جــــان!  فکر کنم بهتر باشه ما همون مهاجرتی بنویسیم. آخه تو رو چه به شعر و شاعری سرباز؟  

و اینکه، از لطف همتون ممنونم و عذر می خوام اگه ذهنتون رو پریشون کردم.

یه مدت بود که وقت و بی وقت تو خلوت و میون راه، تو مترو و اتوبوس یا پای صحبت با بچه ها خیلی تو نخ پیدا کردن پاسخ این سئوال بودم که چی شده ما جماعت ایران زمین به اینجا رسیدیم؟

چرا از اون همه داشته هامون این مونده که نموندنش کم ضررتره؟ چرا اینقدر واسمون سخت شده چهار تا کلمه با هم دیگه حرف بزنیم؟ چطوری شده که تو کشوری مثل استرالیا که تعداد ایرانی ها نسبت به سایر ملیت ها توش خیلی کمتره، به جای اینکه وقتی یه صدای آشنا می شنویم گل از گلمون بشکفه و بریم سمت همدیگه، رو بر می گردونیم و راه مون رو کج می کنیم و می ریم؟! تو چشم هم زل می زنیم و یه سلام خشک و خالی رو هم حتی از هم دریغ می کنیم!؟ نمی خوام بگم اینجا همه اینطوری هستن. نه! در مورد خود من اینقدر لطف بچه ها و کمک هاشون زیاد بوده که فکر نمی کنم روزی هرگز بتونم اونها رو جبران کنم. اما وقتی منی که فقط دو ماهه اومدم و هنوز هم اونطور که باید با جامعه قاطی نشدم، شخصا دو سه مورد می بینم و از بچه های قدیمی تر صدها تجربه مشابه می شنوم، این یعنی یک آمار قابل تامل و تاسف بار!

حقیقت اینه که در مورد اکثر ماها، شرایط بد سیاسی و یا بی ثباتی اقتصادی فقط بخشی از مهمترین دلایل مهاجرت محسوب می شن. اما وقتی با دقت بیشتری نگاه می کنیم می بینیم که اینا بهانه است واسه اینکه از خودمون فرار کنیم. از گذشته مون. از مردم مون. از همون فرهنگ درخشان چندین و چند هزار ساله ای که تا یک به دو می رسه پتک می کنیم می کوبیم تو سر نفر مخالف. نه اینکه می خوام بگم من انسان وارسته ای هستم که فقط به خاطر خودسازی و پیشرفت کردن تو زندگی اومدم اینجا و به لحظه لحظه گذشته ام هم افتخار می کنم. نه! ماها همه ریشه های مشترک زیادی داریم و همه نقطه هایی در زندگی گذشته داریم که نه قابل افتخار کردنه و نه پافشاری در پر رنگ جلوه دادن اونها دردی از کسی دوا می کنه که اگه اینطور نبود امروز اینجا نبودیم. اما نکته اینجاست که متاسفانه اونی که ازش فرار می کنیم خودمون هستیم و باز هم متاسفانه از چیزی فرار می کنیم که نمیشه اونطرف دیوار پشت گیت خروجی فرودگاه امام گذاشت اش و اومد این طرف! ما با خودمون می آیم. با تمام اون لحظاتی که از دست دادیم و چهار تا کلمه با پدر و مادرمون صحبت نکردیم تا بفهمن چقدر دوستشون داریم. تمام لحظاتی که اگه خیلی اجتماعی بودیم به هجو و تحلیل های سیاسی تو تاکسی و اتوبوس می گذروندیم. به لجن مال کردن همدیگه تو صف بانک و نونوایی! ما همونیم که هرگز ندیدیم بابا مامانامون همدیگرو بغل کنن و ببوسن تا یاد بگیریم عشق یعنی چی و دوست داشتن چه رنگیه! ما همونیم که... بی خیال. تمام اینا رو هممون می دونیم و با پوست و استخون تک تکشون رو لمس کردیم. نکته اینجاست که همه اون چیزها رو امروز با خودمون آوردیم اینجا. استرالیا، کانادا، آمریکا یا هر جای دیگه.

سخــــــن کـوتـــــاه کنــــــــــــم.

امروز من اینجا هستم با تمام گذشته ام اون طرف دیوار و همه آینده ای که به خاطر ساختن اش اومدم اینجا، این طرف. فکر می کنم دو تا راه بیشتر ندارم. یا از صبح تا شب برم تو وبلاگ این و اون واسه خاطر اینکه دو تا کلمه حرف مخالف با طرز فکر من زدن هر چی از دهنم در می آد با برچسب انتقاد و محکوم کردن این و اون به انتقاد پذیر نبودن نثارش کنم، تا آخر عمر تمرین کنم که تا یه ایرانی می بینم چطوری ۱۸۰ درجه رو پاشنه پای راستم بچرخم و هنوز دستم به کلاه خودم باشه و بی خیال باشم که باد با خونه بقیه دوستام چه کار می کنه، و یا اینکه یه کار خیلی خیلی سخت انجام بدم. نگاهم رو به دنیای اطرافم عوض کنم و یه کم با خودم مهربون تر باشم! تصمیم با خودمه اما یادم باشه که نتیجه این تصمیم گیری دامن خیلی ها رو می گیره، که اولین اونها خودم هستم.

یه طرف همه سیاه و یه طرف همه سفیدیم
این طرف ریشه نداریم، اون طرف ریشه بریدیم

بس که زندگی نکردیم، وحشت از مردن نداریم
ساعتو جلو کشیدن، وقت غم خوردن نداریم

هیچکی یادمون نداده خنده همو ببینیم
این فقط درد وطن نیست، ما تو غربت هم همینیم

این ور و اون ور دیوار دردمون هنوز همونه
آی شقایق ما جماعت دردمون از خودمونه

تو همه خاطره هامون حق دشمن مرده باده
حتی راه دشمنی رو کسی یادمون نداده

ما که تو زمزمه هامون هی به داد هم رسیدیم
یکی یادمون بیاره کی به داد هم رسیدیم؟

ویدئو این کار فوق العاده رو هم می تونید از اینجا ببینید. تازه از تنور دراومده.

فکر می کنم یکی دیگه از مواردی بحث برانگیزی که ذهن خیلی از بچه ها رو قبل از اومدن با خودش درگیر می کنه وسایل مورد نیاز در بدو وروده. نمی تونم واسه همه یه نسخه بپیچم و بگم چی لازم دارید و چی لازم ندارید. چون علاقه و سلیقه آدما با همدیگه متفاوته. اما بذارید واسه اینکه به یه جایی برسیم و چهار تا کلمه به درد بخور از توی حرفامون در بیاریم، یه سری پیش فرض رو پایه نوشته های این پست قرار بدیم. ما در مورد مهاجرهایی داریم صحبت می کنیم که شناخت زیادی از محله های مختلف و شرایط موجود ندارن و تصمیم دارن به صورت موقت یه جا زندگی کنن تا بعد از کار پیدا کردن و جاگیر شدن واسه محل زندگی شون تصمیم بگیرن. چندان هم به این مورد اهمیت نمی دن که حتما از همون وسایلی که توی ایران استفاده می کردن استفاده کنن. این مورد در مورد خانم ها می تونه موضوعیت بیشتری داشته باشه. اگر این شرایط رو در نظر بگیریم به نظر من دردسر خرید وسایل در اینجا خیلی کمتر از ارسال وسایل از ایرانه. صرف نظر از اینکه من شخصا از سبُک سفر کردن به استرالیا راضی هستم و از این بابت دشواری خاصی رو تحمل نکردم، چند نفر از دوستان رو هم دیدم که اخیرا اومدن اینجا و شدیدا از ارسال وسیله از ایران ناراضی بودن و خیلی اذیت شده بودن. البته طبیعتا بنده اینجا با تمام دوستانی که از ۱۰۰ سال گذشته تا حالا به اینجا مهاجرت کردن دیدار نداشتم. حتما هستن کسانی که وسایل رو از ایران فریت کردن و راضی بودن. اما تقریبا همه دوستانی رو که دیدم و از من پرسیدن وسیله چی آوردی، وقتی گفتم چیزی فریت نکردم، تایید کردن که کار به جایی انجام دادم. در مورد مابقی بنده اطلاعی ندارم. مسلما نظرات موافق با فریت کردن وسایل هم می تونه بیشتر به تصمیم گیری تو این مورد کمک کنه.

از اینکه چی بیاریم و چی نیاریم خیلی از دوستان توی وبلاگ هاشون توضیحات کافی دادن و به نظر من نوشتن دوباره این مطالب اتلاف وقت و انرژیه. اگر کسی سئوال خاصی در این زمینه داره که تجربه ای در موردش داشته باشم با کمال میل جواب می دم. اما در مجموع یکی دو تا نکته رو که به نظر خودم خیلی مهم هست و باهاشون درگیر بودم واستون می نویسم.

یکی از چیزهایی که در بدو ورود اینجا خیلی خیلی به درد همه می خوره موبایلی هست که GPS داشته باشه. یه دونه گوشی GPS دار از مواردیه که اینجا خیلی می تونه بهتون کمک کنه و خیلی از مشکلات شما رو حل کنه. گوشی های ایران، اینجا جواب می دن و نیازی نیست کاری باهاشون بکنید. یه سیم کارت Prepaid از فرودگاه می خرید و تمام. اگر گوشی تون این قابلیت رو داره که هیچ، اما اگر نداره یه گوشی ساده با قابلیت GPS کفایت می کنه. اگر هزینه واستون مهمه بی خود پولتون رو صرف خریدن گوشی گرون قیمت نکنید، چون معمولا بعد از یه مدت Plan می خرید و Plan هم با گوشی فروخته می شه.

دو تا چیز ساده دیگه هم هست که اگه بهم نخندین واستون می گم. اول اینکه اگه از دمپایی انگشتی خوشتون نمی آد حتما یکی دو جفت دمپایی با خودتون بیارید. اینجا دمپایی پلاستیکی معمولی واسشون تعریف نشده است! من که هنوز پیدا نکردم! یکی دیگه هم از این سبد کوچولوهایی که توی سینک ظرف شویی می ذاشتیم تو ایران. من ندیـــــدم اینجا. هنوز حتی چیز شبیه به اون هم پیدا نکردم. البته مطمئنم که پیدا می شه. ولی اگه بتونید بیارید بد نیست. لازم نیست دنبالش بچرخید اینجا.

اگه چیز دیگه ای یادم اومد توی همین پست می نویسم.

از شانس خوب ما ابتدای ورودمون داره مصادف می شه با برگزاری سومین همایش بر و بچه های کامپیوتر چی سیدنی که به همت یه سری از با صفاهای محل مهندس ارنست عزیز، تیسمار هومن و همراهی ارزشمند دوست خوبمون آقای رضا دوست داره برگذار می شه. جای تقدیر و تشکر داره از زحمت تک تک دوستان که با این کارشون باعث می شن یه شبکه قوی از بچه های قدیمی و جدید شکل بگیره تا ضمن آشنا شدن با همدیگه زمینه ای فراهم بشه تا بتونن در آینده تو این گروه به همدیگه کمک کنن و هسته قوی و قدرتمندی از بچه های ایرانی و کامپیوتری تو سیدنی درست بشه.

ما هم فرصت رو غنیمت می شماریم تا ضمن دیدار اکثر بچه ها از تجربه های ارزشمند تک تکشون استفاده کنیم. کمااینکه تا امروز هم همینطور بوده. همایش روز سه شنبه 5 جولای 2011 از ساعت پنج و نیم تا هفت و نیم عصر خواهد بود. جزئیات بیشتر در مورد نحوه و مکان برگزاری رو هم می تونید از وبلاگ مهندس مطالعه بفرمایید. می بینمتــــــون

 ------------- پی نوشت ------------

می خواستم زودتر بیام بنویسم اما نشد. یه نمه گرفتار شدم یکی دو روزه.

وظیفه خودم می دونم که همین جا از مهندس ارنست عزیز و تیمسار هومن گل و گلاب که ترتیب این همایش رو دادن صمیمانه تشکر کنم. یه جمع خودمونی خیلی با صفا از بچه هایی که با صداقت سعی کردن تمام تجربیات شون رو با جدیدتر ها به اشتراک بذارن. سوای حس و حال قشنگ دیدن همه آدمایی که همیشه از هزاران کیلومتر دورتر باهاشون گپ می زدی و این بار از نزدیک همشون رو یک جا با هم می دیدم، این جلسه واسه من خیلی مفید بود و واقعا استفاده کردم. دست همتون درد نکنه بچه ها. امیدوارم که این جور برنامه ها همیشه تداوم داشته باشه.

بعد از یه مدت طولانی دوباره سلام. یه سلام گرم، مثل همیشه... اما این بار از سیدنی. از شهری زیبا و دوست داشتنی این لنگ دنیا، که از بدو ورود تا الان لحظه ای نسبت بهش احساس غربت و بیگانگی نداشتم. نه نسبت به خودش و نه نسبت به مردم اش که خیلی از حرفاشون رو متوجه نمی شم و کلی باید گوش وایسم تا بفهمم دارن چی می گن. می دونم خیلی زوده که بخوام راجع به مهاجرت و خوبی ها و بدی های خونه جدید واستون بنویسم. اما تا امروز که چهار روز از ورودمون گذشته می تونم همین قدر بگم که پتانسیل رسیدن به آرزوها و نتیجه گرفتن از کاری که می کنی اینجا به مراتب بیشتر و بیشتر از اون چیزی هست که تصور می کردم و امروز که این پست رو دارم به عنوان اولین مطلب بعد از مهاجرت می نویسم احساس ام اینه که راه درستی رو واسه بقیه زندگی ام انتخاب کردم و از این بابت خوشحالم.

یه دنیا حرف گفتنی دارم که بگم و بشنوید. اما نمی خوام این پست رو صد صفحه ایش کنم. می خوام واسه این پست یه جای ویژه بذارم توی دلم تا هر وقت می خونم اش یادم بیاد که امروز احساس ام چی بوده و تو دلم چی می گذشته و حالا که حرف دل شد فقط می خوام چند تا جمله کوتاه بنویسم و تمام.

داداش دامونی، المیرای مهربون و دوست داشتنی، امید عزیز، مرجانه خوب و مهربون و دریا کوچولوی شیطونش، احمد رضای عزیزم، دوست خوبم علی،  و بالاخره شادی و امیر عزیز که الان واسه یه مسافرت ایران هستن و هنوز موفق به دیدارشون نشدم. دوست دارم این رو بدونید که تمام حسی که امروز داریم رو تا همیشه مدیون شما خواهیم بود و صادقانه و با تمام وجودم به خاطر تک تک محبت هایی که نسبت به ما داشتید ازتون تشکر می کنم. امیدوارم یه روز این توان رو داشته باشم تا بتونم یه ذره از این همه لطف و محبت رو جبران کنم. هر چند می دونم خیلی سخته. 

حرف اول و آخر اینکه، ممنــــون ام. به خاطر همه چیـــــز.

اندر باب بین المللی نمودن گواهینامه بین علما یه سری اختلافات وجود داره. ما هم راستش آخرش نفهمیدیم که بالاخره می شه با این گواهینامه سه ماه اول رو اونجا رانندگی کرد یا نه! بعضی از دوستان می گن می شه، بعضی ها می گن وقتی اقامت دائم داشته باشی با گواهینامه بین المللی نمی شه اونجا رانندگی کرد و باید گواهینامه استرالیایی بگیری و واسه اون سه ماه اول هم همون ترجمه AEMS کفایت می کنه. اما جمیع علما بر این نکته اجماع دارن که این گواهینامه به درد هر چیزی نخوره حداقل یه کارت شناسایی عکس دار محسوب می شه که به کار می آد. به هر حال، هر چی که هست و نیست ما رفتیم گرفتیم مادر. بالاخره ما که واسه این پول زحمتی نکشیدیم. از محل واریز نقدی دولت خدمتگذار هزینه کردیم. خدا یک در دنیا یکی و نصفی در آخرت بهشون بده.

واسه بر و بکسی که مثل من فکر می کنن گواهینامه رو باید ببرن راهنمایی رانندگی یا پلیس + 10 واسه بین المللی کردن عرض می کنم که اشتباه می اندیشید. یه جورایی این کار رو باید با مراجعه به اولین سوپر مارکت و یا عطاری محل تون انجام بدین!! حالا اینکه چرا واقعا یه جای غیر دولتی که از عوارض نیروی انتظامی و سهم کمیته امداد و حق الزحمه صدا و سیما مبراست، باید واسه یه پرینت ساده و یه تیکه کاغذ 31000 تومن بگیره رو من که آخرش نفهمیدم! خلاصه اینکه بنده واسه اینکه بفهمم اصولا دنیا دست کیه و کجا باید این کارو انجام بدم مثل همیشه رفتم سراغ عمو گوگل و آخرش به این وبسایت ختم شد که ظاهرا یکی از مراکز مجاز انجام این کار در ایرانه : http://www.govahiname.ir 

لینک نمایندگی ها رو که کلیک کنید مراکز فعال توی استان خودتون رو می تونید توش پیدا کنید. در مورد شیراز این سه تا نمایندگی فعال هستن:

شركت خدمات مسافرتي تارخ

آدرس  :  خيابان سيمتري سينما سعدي - طبقه فوقاني داروخانه بابك
تلفن  :  07112330355
فاكس  :  07112358001

شركت خدمات مسافرتي مهاجري و شركاء

آدرس  :  بلوار كريمخان زند - چهار راه زند - شماره 6
تلفن  :  07112227427
فاكس  :  07112226366

شركت خدمات مسافرتي شيراز اكسپرس

آدرس : بلوار آزادي - مقابل پارك آزادي كد پستي : 8816813959
تلفن : 07112270630
فاكس : 07112293633

در مورد مدارک لازم چیزی نمی نویسم، چون با توجه به ثبات قوانین در کشور عزیزمون فکر می کنم بهتره که خودتون وقتی می خواهید اقدام کنید تماس بگیرید و از خودشون بپرسید. اما این توضیح می تونه جالب باشه که با وجود اینکه هر سه نماینده یک شرکت هستن، اما اولی نیم ساعته، دومی یکروزه و سومی دو روزه گواهینامه رو واستون صادر می کنن!!! این هم از عجایبی هست که شاید فقط توی این شهر بتونید نظیرش رو ببینید و خوب بستگی مستقیم به فرمول معروف محاسبه مساحت دایره داره که به دلایل فرهنگی از شرح مبسوط اون معذوریم !

یه مطلب دیگه هم تو وبلاگ کوروش کبیر در مورد سیل بریزبن نوشته شده که البته با موضوع قبلی ارتباطی نداره. فقط اینو نوشتم که بگم با خوندن این مطلب آدم واقعا انگشت به دهان می مونه از این همه غفلت و قدرناشناسی بندگان غضب شده زمینی که روزی هزار تا از این صحنه ها  و از این بدترهاش رو گوشه گوشه دنیا می بینن و باز هم به لطف و مهربانی پروردگار ایمان نمی آرن و در جهل مطلق نسبت به عظمت خالقشون زندگی شون رو سپری می کنن!! به قول رضا صادقی:

قربونت برم خدا چقدر غریبی رو زمین !!!!!

چند وقتی بود که داشتم به یه موضوعی فکر می کردم؛ اما دو دل بودم که باید انجامش بدم یا نه! شکایت به Ombudsman! جهت اطلاع دوستانی که اطلاع ندارن، این اسم عجیب و غریب عنوان مرجع رسیدگی به شکایات اشخاص حقیقی از دولت و سازمانهای حقوقی هست که در مورد پرونده های مهاجرت، در صورتیکه بیش از 2 سال پرونده به نتیجه نرسه، شکایت موضوعیت پیدا می کنه. یه نگاهی به اینجا بندازید. 

القصه. امروز که شهرام هم پیشنهادش رو بهم داد همچین Event مون Trigger شد که یه شور و مشورتی هم با علما انجام بدیم. موندم چه کار کنم!؟ نمی دونم اصلا انجام همچین کاری درسته یا نه؟ می خواستم خواهش کنم اگه کسی تجربه ای تو این زمینه داره یه کمکی، نوتی، هینتی، چیزی عنایت کنه تا ببینم چه گلی باید به سرم بگیرم.

هم اکنون نیازمند یاری سبزتان هستیم.

امروز دقیقا 2 سال که از آرزوهای ما گذشته و هزار تا آرزو تو دلمون دو ساله شدن و این یعنی 24 ماه انتظار، 104 هفته سرگردونی و  بیش از 730 مرتبه باز کردن صندوق پستی... پر از امید و بدون نتیجه. روزی که شروع کردم 28 سالم بود و امروز 30 ساله هستم. یعنی دو سال رو منتظر طی کردم تا عمرم تقریبا به نیمه راه خودش برسه. به سی! بعد از این انتظار طولانی... امروز به خودم می گم آیا واقعا می تونم خودم رو توجیه کنم که این هم فقط یه تجربه تو زندگی ام بوده؟!؟ یه تجربه که 2 سال از بهترین روزهای عمرم رو خرج خودش کنه؟

دو سال پیش واسه گرفتن مدارک دانشگاه و انجام تسویه حساب نهایی رفته بودم دانشگاه. ظهر شده بود و صدای اذان از سه چهار تا بلندگوی گردن کلفت که تو راهروها با دهن گشادشون تو گوشم نعره می زدن داشت پخش می شد و من در حالیکه بعد از چندین روز سرگردونی تو راه پله های یه ساختمون چهار طبقه بدون آسانسور خسته و عصبی پشت در دبیر خونه ای نشسته بودم که بسته شده بود واسه ادای فریضه نماز ، یه نگاهی از پنچره به آسمون انداختم و زیر لب گفتم... خدایا... خیلی بی معرفتی اگه نذاری من از اینجا برم و واسه همیشه راحت بشم. حالا بعد از دو سال چند تا خیابون اونطرف تر زیر همون آسمون نشستم و با خودم می گم شاید اون روز صدای بلندگوها اینقدر بلند بودن که صدای منو نشنیدی... اگه بلندتر داد بزنم می شنوی؟! اصلا قرار هست بشــــــــــــــــــــنـــــــــــــــــــوی؟

این شعر رو امروز آکو با همون لطف و صفای همیشگی اش واسم ایمیل کرده بود. با عنوان "یه شعر کوتاه برای دوستام" و با یه آرزو آخر ایمیل... اینکه "هیچ وقت دلتون برای خونه تنگ نشه". هر چند ما هنوز تو خونه(!!!؟) هستیم و نرفتیم اما می دونم و مطمئن هستم که اگه یه روزی هم سنگ چین ها رو بردارم و برم تنها چیزی که منو دلتنگ خودش می کنه دل کندن از جاییه که این همه دوست داشتی توش دارم و این دوست داشتنی ها هیچ چیزی نیستن جز خانواده ام، آکو و آکوهای نازنینی که همیشه و همیشه کنارم بودن و هیچ وقت تنهام نذاشتن. دوست دارم بدونید که با تمام وجودم قدر حضورتون رو تو زندگی ام می دونم و بهش افتخار می کنم. چه این پرنده مهاجر باشه... چه اسیر قفس کوچیک و دلگیرش.

با اجازه خودش شعر کوتاهی که واسم نوشته رو همونطوری که فرستاده اینجا می نویسم. این هم اولین دلنوشته پرنده مهاجر:

بايد منتظر ماند ، آنقدر که پريدن را بياموزی،
پرواز کردن را
آنوقت سنگ چينها را برمي داری،

مرزها را نمی شناسی می روی
تا کجا نمی دانم
شايد تا سرزمين مهر، آنجا که همه عاشقند
دستهای گرم دارند و هيچ پايی برای رفتن تنها نيست
آنجا که دلت برای خانه تنگ نمی شود

حکایت ما شده حکایت اون بابایی که هنوز آب ندیده لباسهاشو در می آره! چند هفته پیش تو وبگردی های عصر جمعه و زیر و رو کردن وب جهان پهنا، یه کتاب جالب در مورد کانگروهای بی مرام پیدا کردم با عنوان:

The Little Book of Australia, A Snapshot of Who We Are

اثر David Dale. یه نگاهی بهش انداختم دیدم اطلاعاتی که توش نوشته می تونه راه های میانبر خوبی رو واسه آشنایی سریع تر با فرهنگ اوزی، واسه اونایی که بهش علاقه دارن یا مجبور هستن بهش علاقه داشته باشن باز کنه. به خصوص واسه کسایی که در شرف پریدن هستن می تونه مرجع خلاصه و کاملی باشه، علی الخصوص اینکه نگارش 2010 هست و اطلاعاتش به روز.

خلاصه اینکه اگه شما هم مثل بنده از کیلومتر نامعلوم جاده دارین سراغ خونه عمه جولیا رو می گیرین، یا اینکه پس فردا شب رسما شام دعوت دارین خونه عمه خانوم به صرف  شوید لوبیا با قرمه کانگرو، ممکنه این کتاب به دردتون بخوره. می تونید از اینجا دانلودش کنید.

مرداد هم داره تموم می شه و هیچ خبری نیست. یه ایمیل دیگه به دیاک... و باز هم جواب تکراری.  کاش حداقل می گفتن چی می خوان و چرا اینقدر لفتش می دن تا آدم تکلیف خودشو می دونست. اما فقط می گن همه چیز مرتبه و کارها روال قانونی رو داره طی می کنه!

فقط خواستم اینو بنویسم که یه روز وقتی برگشتم و نوشته هام رو مرور کردم یادم بیافته که چقدر امروز پریشون و سرگردون بودم! هر چقدر هم بگید مثبت فکر کن اما خدایی 22 ماه صبر بی انتها، اونم در شرایطی که پرونده های مشابه (و شاید در بعضی موارد خیلی خیلی ضعیف تر) دارن 14-15 ماهه ویزا می گیرن، انتظار طاقت فرساییه!

باز هم تغییر اولویت ها و ایندفعه دیگه این تو بمیری از اون تو بمیری ها نیست. یعنی به عبارتی ایندفعه ما هم مورد هدف قرار گرفتیم.

اولویت های جدید اینطوری هستن:

1. کسانی که اسپانسر کارفرما دارن.
2. کسانی که اسپانسر ایالتی دارن.
3. کسانی که رشته مورد نظرشون قبلا در SOL بوده و الان هم در Schedule 3 وجود داره.

و با توجه به اینکه رشته بنده در Schedule 3 وجود نداره خدا می دونه چی قراره واسم پیش بیاد! جالب اینجاست که این رشته لعنتی تا چند ماه پیش هم توی MODL بود، هم توی CSL و الان دیگه حتی توی SOL هم نیست!!!

و در آخر هم اینکه تنها امیدم به اینه که گفتن Applicant هایی که در یکی از رشته های زیر اقدام کردن، کیس آفیسر به صورت مجزا باهاشون تماس می گیره و بهشون می گه که چه خاکی باید تو سرشون بریزن:

امیدوارم این یکی دیگه تخم دو زرده نکنه:

Australia's First Female Prime Minister, Julia Gillard has indicated that she has big plans (!!!) for Australia's Immigration program, which will most likely favour skilled migrants. While the new Prime Minister has indicated that she will be working to control population growth, she also confirmed that immigration will continue to play a major role in Australia's population and work force planning.

چند وقت پیش از یه منبع موثق خبر دار شدم که بر و بکس دیاک همچی بکوب دارن به پرونده ما رسیدگی می کنن که حتی فرصت ندارن دست تو دماغشون کنن! طبق اعلام همین منبع خبری، ظاهرا کیس آفیسر ما که از بس درگیر پرونده مون بوده، بنده خدا حتی خبردار نشده جام جهانی شروع شده و اساسا روحش هم خبر نداره تیم فوتبال شون چه نتایج درخشانی کسب کرده! فکــــــــر کــــــــن!!!!

لذا دیروز یه ایمیل به دیاک زدم که ازشون خواهش کنم تا اینقدر به خودشون فشار نیارن که نکنه خدای نکرده یه روز شرمنده شون بشیم و سر پل صراط یقه مون رو بچسبن. خلاصه ما ایمیل زدیم و این هم جوابشون بعد از 20 ماه!

Dear Amir,

Thank you for your email.

The Department of Immigration and Citizenship recognised that the time taken to process your application may be causing you and your family concern. [Baaz ham khoda ro shokr ke ino mifahmid!]

We are seeking to process your application as soon as possible!!!!! You will appreciate, however, that all non-citizens applying for visas to enter Australia are considered on an individual basis and against legal requirements set out in Australia's migration legislation. This often includes requirements that all applicants undertake and meet checks that are undertaken by other agencies, which can take some time.

The timing for completion of the checks varies from one case to another depending on individual circumstances. Unfortunately, I am unable to provide you with a definitive timeframe for finalisation of your application. You can be assured that the Department of Immigration and Citizenship staff will do all they can to ensure that your application is finalised as quickly as possible.

نه بابا !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! نمردی تو ؟ نه.... واقعا نمردی؟!